Polska_-_Zambrów-_mapa.jpg

Zambrów to miasto położone nad rzeką Jabłonką (lewy dopływ Narwi), na pograniczu Mazowsza i Podlasia, w południowo-zachodniej części województwa podlaskiego, na terenie Zielonych Płuc Polski. Zambrów jest gminą miejską, zajmującą obszar 19,1 km2. Obecnie Zambrów jest zamieszkiwany przez około 23 tysiące mieszkańców.Nazwa miasta pochodzi od staropolskiego rzeczownika "ząbr", oznaczającego miejsce pobytu żubrów. Pierwsze wzmianki o Zambrowie, jako wsi książęcej, pochodzą z 1403 roku. Zambrów (początkowo własność książąt mazowieckich) prawa miejskie chełmińskie otrzymał około 1430 roku (dokładna data lokacji nie jest znana). Został siedzibą władz powiatowych i był nią do 1795 roku. Rozkwit miasta nastąpił na przełomie XV i XVI wieku. Kiedy w 1538 roku król Zygmunt Stary potwierdził prawa miejskie, Zambrów stanowił lokalne centrum handlu i rzemiosła.
W wyniku najazdu szwedzkiego w XVII wieku i wojny na początku XVIII Zambrów został w zacznym stopniu zniszczony. W połowie XIX wieku, dzięki budowie dróg Warszawa - Białystok, a następnie Łomża - Czyżew, nastąpiło ożywienie i rozwój miasta. Podczas powstania listopadowego i styczniowego w okolicy miały miejsce walki z wojskami rosyjskimi. W wyniku represji władz carskich w 1870 roku Zambrów utracił prawa miejskie. W latach 1885-1894 Rosjanie wybudowali na terenie miasta kompleks koszar, w których stacjonowały dwa pułki piechoty. W tym czasie powstało też kilka zakładów przemysłowych.
Podczas I wojny światowej na terenie północnego Mazowsza miały miejsce działania wojenne, które doprowadziły do wielu zniszczeń. W 1917 roku w zambrowskich koszarach stacjonował 1. Pułk Piechoty Legionów, pod dowództwem płk. Edwarda Rydza Śmigłego. Odzyskanie niepodległości przyniosło stabilizację i rozwój miasta i regionu. W 1919 roku Zambrów odzyskał prawa miejskie. W latach międzywojennych jego życie nadal było związane z wojskiem - stacjonował tu 71. Pułk Piechoty i istniała znana szkoła podchorążych rezerwy.
W 1939 roku miasto zamieszkiwało 7500 osób, z czego około połowę stanowiła ludność żydowska. W dniach 10 -13 września 1939 roku w rejonie Zambrowa 18. Dywizja Piechoty, dowodzona przez płk. Stefana Kosseckiego, toczyła walki z XIX Korpusem Pancernym gen. Guderiana. Przytłaczająca przewaga wroga przyczyniła się do kapitulacji dywizji, wymordowano 200 wziętych do niewoli polskich żołnierzy i 50 osób cywilnych. Na mocy traktatu Ribbentrop-Mołotow Zambrów znalazł się pod okupacją radziecką, we włączonym do Białorusi obwodzie białostockim. Nastąpiły masowe deportacje Polaków w głąb Rosji. W latach 1941-1944 Zambrów znajdował się pod okupacją niemiecką. Na terenie miasta istniało getto dla ponad 4000 Żydów (kilkuset Niemcy rozstrzelali na miejscu, około 2000 wywieźli do ośrodków zagłady w Treblince, pozostali zbiegli) oraz obozy dla jeńców wojennych i robotników przymusowych. Zambrów został wyzwolony przez oddziały radzieckie II Frontu Białoruskiego. W 1946 roku Zambrów liczył 4130 mieszkańców, a zniszczenia wojenne szacowano na około 43 %. Szybko jednak zaczęto odbudowę miasta.
W 1955 roku Zambrów ponownie został siedzibą powiatu i był nim do 1975 r. W tym okresie nastąpił szybki rozwój miasta. Powstało wiele zakładów przemysłowych, rozwinęło się przetwórstwo rolno-spożywcze i baza usługowa. W roku 1991 doszło do podziału miasta i gminy na dwie odrębne jednostki administracyjne: miasto Zambrów i gminę Zambrów. Miasto spełnia rolę centrum administracyjnego, handlowego, gospodarczego i usługowego dla okolicznych gmin. Od 1 stycznia 1999 roku Zambrów po raz kolejny stał się siedzibą powiatu.
Herb Zambrowa:
herb_Zambrowa.jpg
Flaga miasta:
flaga_Zambrowa.jpg